Φωτογραφία της μακέτας με ειδικό φωτισμό

Γράμμα 04
Χάγη, 1882
Ελπίζω πως σε λίγον καιρό θα πάρεις μερικά λογικά γράμματα. Άνθρωποι σαν και μένα δε θα ‘πρεπε ν’ αρρωσταίνουν. Πρέπει να καταλάβεις καλά πώς αντιλαμβάνομαι την τέχνη. Για να φτάσουμε στην αλήθεια, πρέπει να δουλέψουμε πολύν καιρό και να κοπιάσουμε. Αυτό που θέλω κι αυτό που έχω κατά νου είναι φοβερά δύσκολο, κι όμως δεν πιστεύω πως το παρακάνω. Θέλω να φτιάξω σχέδια που να κάνουν εντύπωση σε ορισμένους ανθρώπους. Το «Sorrow» είναι μια μικρή αρχή, ίσως ένα μικρό τοπίο όπως το Laan van Meerdervoort, τα λιβάδια του Rijswijk, το μέρος που ξεραίνουν τα ψάρια, είναι επίσης μια μικρή αρχή, τουλάχιστον έχουν κάτι που βγαίνει κατευθείαν απ’ την καρδιά μου. Είτε σε προσωπογραφία είτε σε τοπία, θα ‘θελα να εκφράσω όχι κάτι το αισθηματολογικά μελαγχολικό, μα έναν βαθύ πόνο. Με λίγα λόγια, θέλω να φτάσω στο σημείο που να λένε για το έργο μου: αυτός ο άνθρωπος νιώθει βαθιά, αυτός ο άνθρωπος έχει τρυφερά αισθήματα, κι αυτό παρά τη λεγόμενη χοντροκοπιά που μου αποδίνουν. Τι είμαι για τον περισσότερο κόσμο; Μια μηδαμινότητα ή ένας αλλόκοτος αντιπαθητικός άνθρωπος, ένας που δεν έχει καμιά υπόσταση στην κοινωνία ή που δε θ’ αποκτήσει ποτέ, τέλος κάτι λιγότερο από μια νούλα. Έστω. Υπόθεσε πως είναι ακριβώς έτσι, λοιπόν θα ‘θελα να δείξω με το έργο μου τι υπάρχει στην καρδιά ενός τέτοιου ανθρώπου αλλόκοτου, μιας τέτοιας μηδαμινότητας…

Mockup photo with special lighting

Letter 04
The Hague, 1882
I hope that in a little while you will get some sensible letters. People like me shouldn’t get sick. You must understand well how I perceive art. To reach the truth, we have to work long and hard. What I want and what I have in mind is terribly difficult, but I don’t think I’m overdoing it. I want to make designs that impress certain people. “Sorrow” is a small beginning, maybe a small landscape like Laan van Meerdervoort, the meadows of Rijswijk, the place where they dry fish, is also a small beginning, at least they have something that comes straight from my heart. Whether in portraits or landscapes, I would like to express not something sentimentally melancholic, but a deep pain. In a few words, I want to get to the point where they say about my work: this person feels deeply, this person has tender feelings, and this despite the so-called coarseness they attribute to me. What am I to most people? An insignificance or a strange, obnoxious person, one who has no status in society or who will never have one, finally something less than a string. Let it be. Assume that it is exactly so, so I would like to show with my work what is in the heart of such a strange person, of such nothingness…